آخر این مجلس است که ما داریم؟

خانه/مقالات/آخر این مجلس است که ما داریم؟

آخر این مجلس است که ما داریم؟

نمایندگان پارلمان انگستان، نه کامپیوتری در مقابل ندارند و نه میکروفن و پرده نمایشی در مقابلشان و روی نیمکت های تنگ و به هم چسبیده در ساختمان قرن هجدمی وست مینستر کنار یکدیگر می نشینند تا درباره مهمترین مسائل روز و بین الملل جر و بحث کنند. نه کسی صندلی مشخصی دارد و نه جای کسی از جای دیگری بهتر و بدتر است و اگر که بگوییم آنها در همین صندلی های ناراحت و قدیمی دنیا را اداره می کنند که گفته ای گزاف است، حداقل می توان گفت که تاثیری شگرف و کار آمد بر روی سیاست و اقتصاد دنیا می گذارند.
در کشور ما ایران سابقه وجود مجلس و پارلمان از دوره اشکانیان وجود داشته که بساط مجلس مهستان با حمله اعراب به ایران برچیده شد و هزار و دویست سال طول کشید تا در دوره مشروطیت، مجلس یا خانه ملت بار دیگر شروع بکار کرد.
چون در ساختمان تاریخی سنای سابق که آن را از انقلاب ۵۷، مجلس شورای اسلامی کرده بودند نمایندگان انقلابی چندان راحت نبودند احداث ساختمان جدید دیگری آغاز شد که این ساختمان هرمی شکل مدرن در بهارستان هم به اندازه کافی برای همه نمایندگان دائما خسته فضای کافی برای استراحت دارد و هم کلیه امکانات رفاهی برایشان تعبیه شده است. معمولا تصاویر گرفته شده از مجلس عده ای از آقایان را در حال قیلوله بعدازظهر پشت صندلی های نرم و گرمشان نشان می دهد و یا سرشان پایین است و مشغول مکاشفه آی پد مقابلشان هستند.
حالا جای راحت اینها کجا و نیمکت های چوبی به هم فشرده نمایندگان انگلستان کجا و تفاوت بحث ها تا کجا…. حتما وقتی که به ما می گویند جهان سومی، رنج می بریم. اما در مجلسی که بحث علنی آن درباره جوراب شلواری پای زنان باشد و عکس خانمهای کشور را روی صفحات دیجیتال مجلس برای نمایندگان ندید بدید پخش می کنند تا آنها اگر در کوچه زنان و دختران مردم را به درستی ندیده اند، حالا واضحتر و بهتر بر روی پرده ببینند، چه توقع بیشتری دارید که اگر به جای جهان سومی، عقب افتاده و بیکار نامیده نشویم.
یعنی نمایندگان مجلس که حقوق گزاف می گیرند و به گزاف نیز به صندلی ها تکیه زده اند، کار بهتری بغیر از پرداختن به قد و بالای زنان و مردم در کوچه و خیابان ندارند؟ مگر مجلس کلاس درس اخلاق در پستوی مدرسی در حوزه علمیه قم است که این چنین یک کشور و مردم آن را به سُخره گرفته اند؟ گفتن و پرداختن به چنین هجویاتی در خانه ملت، نه تنها توهین به زنان کشور بلکه توهین به فرهنگ و شعور تمامی مردم کشور است

توسط | ۱۳۹۴-۱۰-۱ ۱۹:۴۰:۱۵ +۰۰:۰۰ تیر ۴ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید