آیا ایران می تواند سهمی در صلح و همبستگی سوریه داشته باشد؟

خانه/مقالات/آیا ایران می تواند سهمی در صلح و همبستگی سوریه داشته باشد؟

آیا ایران می تواند سهمی در صلح و همبستگی سوریه داشته باشد؟

فرصتی را که رهبران ایران برای مدتی طولانی منتظر آن بودند، به ناگاه دَر آنها را کوبید تا دعوت مشترک آمریکا و روسیه برای شرکت در نشست سوریه در شهر وین را به دستشان بدهد.
برکسی پوشیده نیست که ایران به طور موثر و گسترده ای درگیر بحران سوریه و به شیوه خود می باشد. از حمایت از رییس جمهور سوریه- بشار اسد- تا داشتن مشاوران نظامی در صحنه نبرد ( به گفته آنها) و ارسال تجهیزات، از نمونه مواردی است که تهران برای حفظ متحد خود تاکنون انجام داده است.
دعوت ایران به شرکت در مذاکرات سوریه در هفته گذشته نشان دهنده آن بود که قدرتهای بین المللی اعتقاد دارند که مقامات رسمی ایران( نه نمایندگان سپاه پاسداران که در سوریه حضور دارند)، باید آنهایی باشند که سر میز مذاکره بایستی حاضر شوند. به این معنا که از ایران برای تاثیر گذاشتن بر روی آقای اسد و دیگر متحدان وی مانند حزب الله لبنان استفاده شود تا آنها نیز با این گفتگوهای صلح همکاری کنند.

علی رغم آنکه ایران در گذشته ای نه چندان دور گفتگو درباره سوریه با قدرتهای غربی را رَد کرده بود، یک گروه عالی رتبه این کشور در گفتگوهای سوریه در شهر وین شرکت داشت. اینک به نظر می آید که ماشین دیپلماسی ایران دست بالا را داشته باشد و یا قدرتهای غربی در صدد استفاده از فرصت حضور وزیر خارجه ایران آقای محمد جواد ظریف که دیپلماتی با مهارت خوانده میشود، باشند. ظریف به آنها ثابت کرده بود که با مذاکره مشکل پرونده هسته ای ایران قابل حل و فصل بوده است. بنابراین شاید دعوت از ایران به این معنا نیز باشد که جامعه بین الملل به ایران و به توانایی این کشور در شکل دهی به مسائل منطقه امید دارد.
با پذیرفتن مشارکت در گفتگوها، می توان گفت که شاید ایران خود و دولت سوریه را دارد برای یک دوره انتقالی پس از اسد آماده می کند، گرچه که به صراحت از آن نمی گوید.
فضای کلی ایجاد شده در غرب و کشورهای منطقه درباره حضور ایران در نشست وین به نظر مثبت و در حال پیشرفت توصیف شد. هنگامی که وزیر خارجه ایران به تهران رسید به همین نکته و پیشرفتها اشاره داشت. نظر محمد جواد ظریف شاید نوری به احتمال رسیدن نتیجه در این گفتگوها بتاباند که این نتیجه با خروج بشار اسد از قدرت همراه خود بود.
شاید بسیار خوشبینانه باشد که بخواهیم پیش بینی کنیم که این بحران در زمان کوتاهی خاتمه می یابد، اما من باور دارم که امید برای برداشته شدن گامهای بزرگ در این مهم تا پیش از خاتمه ریاست جمهوری اقای باراک اوباما برداشته خواهد شد.
برای ایران، دعوت برای شرکت در مذاکرات سوریه همچنین می توانست به مفهوم پاداشی برای کشوری باشد که خود را برای سالیان سال از جامعه بین الملل منزوی کرده و رفتارهای خصومت آمیزش در سه دهه گذشته باعث آزار بوده است.
توافق هسته ای فرصت استثنایی را که پنجره فرصت برای بهبود روابط با دنیا بود را به روی ایران گشود. نه تنها بهبود روابط با دنیا بلکه این فرصت را که در کنار بازیگران بزرگ ایستاده و نقش آفرینی کند. درحالی که گفتگوهای سوریه شرکت کنندگان به دلیل اختلاف نظر با یکدیگر همسو نیستند بخصوص دراینباره که چطور و در چه دوره زمانی بشار اسد بایستی قدرت را ترک کند، اما همه کشورها موافق آن هستند که یک راه حل سیاسی چاره پایان این بحران بزرگ است.
نشان دادن نرمش در این گفتگوها مهمترین عامل برای یافتن راه حل برای میلیونها سوری است که چشم بر این طوفان شدید بلا دارند. تخریب کشور باستانی آنها در کنار جنایاتی که اتفاق افتاده است، تمامی آنها بایستی مورد توجه و گفتگو قرار بگیرد.
صرف نظر از آنکه چه کسی رییس جمهور آینده سوریه است، مهمترین موضوع صلح، آزادی بیان و اتحاد سوریه است. اینک زمان آن فرا رسیده که اختلافات کنار گذاشته شود و همگان از خود مسئولیت پذیری نشان دهند.

این نوشته من روز سه شنبه سوم نوامبر در وب سایت انگلیسی العربیه به نشر رسیده است.

توسط | ۱۳۹۴-۸-۱۴ ۲۱:۱۶:۱۷ +۰۰:۰۰ آبان ۱۴ام, ۱۳۹۴|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید