آیا ۲۴ نوامبر روزی مقدس در تقویم هسته ای است؟

خانه/مقالات/آیا ۲۴ نوامبر روزی مقدس در تقویم هسته ای است؟

آیا ۲۴ نوامبر روزی مقدس در تقویم هسته ای است؟

نکات و جزییات زیادی درباره آخرین دور مذاکرات ایران با کشورهای موسوم به گروه ۵+۱ که هفته پیش در شهر وین برگزار شد در دست نیست. سه روز کاری بین وزیر خارجه ایران آقای ظریف و مذاکره کننده ارشد اتحادیه اروپا و پس از آن مذاکرات دو جانبه و سه جانبه وزیر خارجه آمریکا و ایران و پس از آن با خانم اشتون، تنها چیزی است که در رسانه ها به آن پرداخته شده و همگی در نهایت در ۱۵ اکتبر گفتگوها را خوب اما همچنان با اختلاف نظر بسیار توصیف کردند.
در روزهای اخیر رییس جمهور ایران آقای روحانی در گفتگویی با شبکه تلویزیونی این کشور به مردم خود گفت که ایران خوشبین است تا در زمان معین شده بتواند به توافق دست پیدا کند و در نهایت این توافق انجام شدنی است. اما معاون وزیر خارجه به خبرنگاران گفته بود: هنوز راه طولانی برای دست یابی به توافق در پیش رو است اما امیدواری همچنان وجود دارد اگر تمامی طرفها چنین نگاهی داشته باشند.
راه طولانی یا راهی کوتاه، مهلت رسیدن به توافق برای ایران و غرب به زودی از راه خواهد رسید و دولت منتخب مردم ایران که یکسال پیش به قدرت رسیده است همچنان اعتقاد بر آن دارد که دیپلماسی بهترین گزینه برای رسیدن به توافق بر سر برنامه مناقشه برانگیز اتمی ایران است. اگر که رسیدن به توافق برای ایران بسیار مهم است به خاطر مشکلات اقتصادی و تحریمهایی که برای برچیده شدن آنها عجله فراوان است تا راه نیز برای سرمایه گذاران خارجی باز شود و ایران از انزوای بین المللی بیرون بیاید، برای طرفهای غربی نیز دلایل محکم دیگری نیز وجود دارد که عامل محرک آنها در مذاکرات هسته ای و تداوم در آن است.
آقای اوباما رییس جمهور آمریکا در اولین روزهای مبارزات انتخاباتی خود وعده داده بود تا به پرونده هسته ای ایران خاتمه دهد و حتی گفت که می خواهد با رییس جمهور وقت ایران که آن موقع دکتر احمدی نژاد بود رو در رو مذاکره و گفتگو کند. اوباما هرگز نتوانست موفق به گفتگو با احمدی نژاد شود چرا که رییس جمهور ایران فرصت سوزی کرد و با گفته های تحریک آمیز و مستقیم درباره وجود نداشتن واقعه قتل عام یهودیان در جنگ جهانی و یا نابودی اسراییل، شرایط گفتگو برای رییس جمهور آمریکا را غیر ممکن کرد.
اوباما زمان بسیاری در انتظار تغییر شرایط در ایران و آمدن دولتی بر سر کار بود که بتواند شروع تازه و بی دردسری با آنها داشته باشد. علی رغم امیدواری اوباما برای ملاقات با حسن روحانی در اولین سفر وی به سازمان ملل متحد و شهر نیویورک در سپتامبر ۲۰۱۳ این خواست محقق نگردید چرا که به گفته وابسته های دولت ایران، شخص رهبر جمهوری اسلامی آیت الله خامنه ای با آن مخالفت کرده بود. دو ریس جمهور در نهایت گفتگویی تلفنی داشتند و هر دو در این مذاکره خواستار ح شدن بحران پرونده هسته ای ایران بودند تا پس از آن بتوانند گامهای دیگر در همکاری های دو جانبه بردارند ( به گفته دکتر حسن روحانی).
یکسال از آن تاریخ گذشته است و آقای روحانی به روشنی ناخشنودی خود از عدم تحول در حل و فصل پرونده هسته ای در سفر اخیر خود به نیویورک نشان داد. او گفت که امکان همکاری های بسیاری وجود دارد اما اول بایستی که موضوع هسته ای تمام شود. برای آقای اوباما که تنها دو سال دیگر از دوره ریاست جمهوری اش باقی مانده بستن این پرونده یک مسئله امنیت ملی آمریکا است که می خواهد بصورت صلح آمیز به آن خاتمه دهد و همچنین دفتر کار خود را حالی ترک کند که بتواند تمام کردن این بحران را یکی از بزرگترین دستاوردهای دوره ۸ ساله خود در کاخ سفید بداند.
تغییر دادن وضعیت ایران، از یک دشمن به یک دوست، اگر که اوباما در این مسیر موفق شود، برای این کشور بسیار مهم و ارزشمند خواهد بود. این دوستی ارزش بیشتری از تمام دوستی هایی که آمریکا در سالهای اخیر در خاورمیانه بعد از انقلاب ایران ایجاد کرده است می باشد و این هدف نهایی این مذاکرات است.
اینک اگر پرونده هسته ای بگونه ای صلح آمیز بسته شود، در بسیاری از مسائل امکان همکاری آمریکا با ایران نظیر مبارزه با ترور در عراق و ایجاد ثبات در منطقه پیش می آید. شاید در چشم بسیاری از ایرانیان دمکراسی که دارند، چیزی شبیه به دمکراسی غربی نباشد و یا کامل به نظر نیاید اما در مقایسه با بیشتر کشورهای منطقه، ایران وضعیت بهتری دارد و این برای آمریکا مهم است.
تمامی این نکات باعث می شود که ایران بر دیگران به عنوان شریک ترجیح داده شود بدون آنکه در نظر گرفته شود که این کشور دیگر آن کشور دوست طرفدار غرب و علاقمند به آمریکا نیست.
امروز متحدین اصلی ایران چین و روسیه هستند که آنها هم مشکلات خود را با غرب دارند و در این سالها تنها از ایران به عنوان کارت تخیف استفاده کرده اند. حتما که چین و روسیه منفعت زیادی از دشمنی بین ایران و آمریکا برده اند و برای آنها هیچ دلیلی وجود ندارد که از حل شدن پرونده هسته ای ایران استقبال کنند حتی اگر ادعا به حمایت داشته باشند.
روسیه و چین در این سالها توانسته اند که پولهای کلانی از نابسامانی اقتصادی و تحریمها بدست آورند. بازار داخلی ایران مملو از اجناس چینی کم کیفیت و بدردنخور است که به جای پول نفت به ایران فروخته شده و روسیه نیز به عنوان طرحهای گسترش و راه اندازی نیروگاه اتمی و فروش سلاحها و هواپیماهای بی کیفیت خود به دلیل تحریمها، پول هنگفتی کسب کرده است. بدست آمدن توافق جامع هسته ای یک فاجعه برای اقتصاد در حال رشد چین و روسیه ورشکسته خواهد بود.
با تمامی این احوالات چیزی که قابل مشاهده است چیزی غیر از آن نیست که ایران و آمریکا دارند نهایت سعی و تلاش خود را انجام می دهند تا قبل از موعد مقرر ختم توافق موقت به توافق جامع برسند و یا در نهایت آن را برای مدت کوتاهی تمدید کنند.
تمدید توافق باعث می شود که فشارها از طرف کنگره آمریکا بر روی اوباما افزایش یافته و از آن سو محافظه کاران مخالف توافق نیز با دولت رو در رو شوند. اما کسانی که نگران انجام این توافق به دلایل دیگر هستند باید ترسی از عادی شدن رابطه ایران و آمریکا به عنوان عملی اجتناب ناپذیر نداشته باشند. عادی شدن رابطه ایران و آمریکا اینگونه نخواهد بود که روزی از خواب برخاسته و ببینیم که آقای اوباما در حال انجام مقدمات سفر به تهران و دیدار دوجانبه با آیت الله خامنه ای است. چیزی که امروز اتفاق می افتد با عادی شدن روابط این دو کشور فاصله دارد، و عادی شدن به آرامی و به تدریج خواهد بود. وقتی که این دو کارشان با مذاکرات هسته ای تمام شد گفتگوهای بیشتری درباره مسائل امنیتی و عراق و سوریه و منطقه خواهند داشت و می توانید این گفتگوها را بهتر شدن روابط نیز خطاب کنید. وزیر خارجه روسیه آقای سرگی لاووروف اخیرا بعد از دیدار با وزیر خارجه آمریکا در پاریس به خبرنگارن گفته بود که : موعد مقرر ۲۴ نوامبر روزی مقدس نیست!
وی می خواست بدین وسیله به ایرانی های مضطرب دلگرمی بدهد اما بیشتر مردم ایران نظر دیگری دارند. روزنامه های ایرانی این روزها می نویسند که مردم توقع دارند تا نتیجه مذاکرات به شیوه دلخواه و حتی تا پیش از تاریخ ۲۴ نوامبر با پیروزی به نتیجه رسد. روزنامه اعتماد نوشته بود: گمانه زنی ها بر آن است که مذاکرات تا پیش از ۲۴ نوامبر به نتیجه برسد.
این مقاله من روز یکشنبه ۲۰ نوامبر در روزنامه الحیات به نشر رسیده است

توسط | ۱۳۹۴-۹-۱۹ ۱۷:۰۳:۴۹ +۰۰:۰۰ آبان ۲ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید