اقتصادی قوی و روابط دیپلماتیک منطقه ای، عاملی برای موفقیت ایران

خانه/مقالات/اقتصادی قوی و روابط دیپلماتیک منطقه ای، عاملی برای موفقیت ایران

اقتصادی قوی و روابط دیپلماتیک منطقه ای، عاملی برای موفقیت ایران

در پی رای بریتانیا به ترک اتحادیه اروپا، تحلیلگران و سرمایه گذران در حال نظاره هستند تا ببینند که چگونه ایران به عنوان یکی از اعضای جامعه بین المللی که تعهداتش پس از توافق هسته ای به وی امکان مشارکت کامل را داده است، به پیامدهای اقتصادی این خروج واکنش نشان می دهد. هرچند که دلالان عاشق نوسانات بازار هستند، اما سرمایه گذاران خارجی که بطور مستقیم سرمایه گذاری می کنند می گویند که ایران برای توسعه در آینده نیاز به افقی بلند مدت و زمان بر دارد،
آیا تهران به روش انزوای بین المللی و بیگانه ستیزی خود ادامه می دهد و یا با آرامش و خویشتنداری به آن واکنش نشان خواهد داد. نشانه ای که به سرمایه گذاران و بازار می گوید که ایران بسوی ثبات و مکانی قابل اعتماد برای کسب و کار در حال حرکت است؟
ممکن است که تندروها به شکست اتحادیه اروپا و یا نشانه های رشد روسیه و چین اشاره کنند، به این معنا که جهان مکان خطرناکی است و تهران نیاز به موضع قوی تر نظامی دارد. با این حال، سرمایه گذاران از ستیزه جویی نفرت دارند و آن را عامل نوسانات می دانند. اگر سیاستمداران ایرانی هوشمند باشند، باید هوشمندانه بازی کرده و به جای گله گذاری نشان دهند که کشورشان می تواند با یک رهبری قوی در منطقه بوسیله اقتصادی قوی و همکاری های دیپلماتیک، موفق شود.
اگرچه که میانه روها و محافظه کاران ایران درپاره ای از مسایل اختلاف نظر دارند، اما اختلاف نظر عقلانی است اگر که فرصت برای سازش با یکدیگر وجود داشته باشد. چالشی که مقابل آنها برای حرکت به جلو است آن عدم قطعیت در میان همه گروهها است و تنها بحث تکنوکرات ها نیست. تعادلی با یک نگاه بسیط نیاز است. تغییرات ژئوپلتیکی که روی کشور تاثیر گذاشته، موضوع نرخ بهره بانکی در بانک مرکزی ایران را نیز تحت تاثیر قرار می دهد که کارشناسان نمی توانند به آسانی آن را حل کنند.
همکاری های منطقه ای.

در سطح تکنیکی یا تکنوکراتی، آموزش، تخصص و آمادگی برای دریافت تکنولوژی و فن آوری و بهترین شیوه برای عملی کردن آن، و تجارت جهانی به ایران کمک می کند که در جریان طوفان بزرگ جهانی اقتصاد قرار بگیرد. بهترین سپر بر علیه اختلافات بین المللی داشتن اقتصاد قوی منطقه ای و روابط دیپلماتیک است که عزم تهران و شورای همکاری خلیج فارس را می طلبد.
بحران کنونی در اتحادیه اروپا شاید این ارزیابی را زیر سوال ببرد، اما یکپارچگی اقتصاد منطقه ای می تواند صلح به همراه داشته و ثروتی نظیر ۷۰ سال وجود اتحادیه اروپا، برای منطقه بسازد. شاید برخی از این گفته ها رویایی به نظر بیاید، اما شکنندگی سیستم بین الملل که خروج بریتانیا یکی از نشانه های آن است- باید نشانه آشکاری به ایران و شورای همکاری خلیج فارس بدهد که علی رغم تمامی تفاوت ها، آنها مراکز سیاسی نسبتا پایداری دارند که پایه و اساس همکاری های اقتصادی منطقه ای باید بر آن استوار شود.
این تنها نیاز به اراده سیاسی و دورنگری دارد تا به وقوع بپیوند. مثالی خوب برای آن، ترکیه است که به طور ناگهانی و غیر قابل باوری برای شکستن انزوای خود و تقویت اقتصاد، روابط خسنه خود با اسراییل و روسیه را از سر گرفت. از سرگیری رابطه با روسیه، کشوری که در بحران سوریه، نظری کاملا متفاوت با ترکیه دارد، نشان دهنده تغییری کلی در سیاست خارجی ترکیه است.

آیت الله علی خامنه ای رهبر ایران اخیرا گفته است که هیچگونه همکاری بین آنها و آمریکا برای مسایل سوریه و عراق وجود نخواهد داشت چرا که هدف آنها (‌آمریکا)، پایان دادن به حضور ایران در منطقه است.
هرچند که ایجاد روابط حسنه بین ترکیه و روسیه، نفوذ منطقه ای ایران را بدون دخالت آمریکا کاهش خواهد داد. آیا تهران همچنان می خواهد که به سیاست هرج و مرج طلبی بین المللی خود طبق معمول ادامه دهد و یا در نهایت در پی ساخت یک سیستم پایدار در منطقه است؟
بریتانیا از اتحادیه اروپا خارج شده، اما همچنان نگاهها به سوی تهران است!

این مقاله تحلیلی من در سایت انگلیسی العربیه مورخ ۵ ژوییه منتشر شده است.

توسط | ۱۳۹۵-۵-۱۳ ۱۶:۲۴:۵۴ +۰۰:۰۰ تیر ۲۴ام, ۱۳۹۵|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید