امروز نوبت افغانها و فردا نوبت ما است

خانه/مقالات/امروز نوبت افغانها و فردا نوبت ما است

امروز نوبت افغانها و فردا نوبت ما است

افغانستان در برزخ است. بدون داشتن امکان گریختن به هیچ سو، مردم افغانستان با سرنوشتی احاطه شده اند که در این سرنوشت شوم مرگ با انفجارهای کور رقم خورده است. بمب گذران انتحاری که مانند قارچ های وحشی از هر سو به سرعت تکثیر پیدا کرده و می رویند، دسته دسته از پاکستان وارد افغانستان می شوند. بدون داشتن هیچ احساس انسانی تنها یک هدف دارند: تا آنجا که ممکن است تعداد بیشتری را بکشند!
اعضای جوخه مرگ، انسان هستند. آنها خون در بدن دارند و شکل و ظاهری انسانی اما مغزهایی شسته شده و آموزش یافته که بی احساس و مانند ربات هایی مکانیکی رفتار کنند. بیشتر آنها فامیل ندارند و یا کسی که عاشقشان باشد و در خانه انتظارشان را بکشد و با نابینایی درباره زیبایی زندگی این موجودات در تاریکی مطلق و نفرین شده به خاطر تفسیر اشتباهی که از قرآن دارند و توسط اربابشان به آنها گفته شده، سرنوشتی شومتر از قربانیانشان دارند.
جالب است که بسیاری از این مهاجمین انتحاری پاکستانی نیستند هر چند که از پاکستان گسیل داده می شوند. برخی از آنها کودکان فقیری هستند که با حقه جلیقه انتحاری پوشیده اند یا به آنها مواد مخدر خورانده شده و بسیاری از آنها ازبک، چچن و قرقیز و حتی عرب می باشند. در کشورهای فقیر مسلمان مانند ازبکستان بسیاری از خانواده ها نمی توانند از عهده مخارج فرزندان خود بر بیایند و پسرهای کوچک خود را به مدارس اسلامی پاکستان می فرستند که به آنها مدرسه می گویند. در این مدارس مذهبی به آنها غذا، جایی برای خوابیدن و آموزش مجانی می دهند و همچنین به آنها یاد می دهند که با تنفر و بنیادگرا بزرگ شوند.
این کودکان همان طالبان فردا هستند کسانی که مانند قارچ رشد می کنند که به سرعت وارد بازار مورد نیاز شوند و
.این زمان بسته به نظر ارباب هایشان دارد

در اافغانستان به این خاطر که آمریکا حکومت طالبان را در سال ۲۰۰۱ سرنگون کرد و افغان ها نیز با آمریکایی ها همکاری کردند، طالبان نمی توانند این گناه را ببخشند و یا دمکراسی در افغانستان را بپذیرند.
رییس جمهور سابق افغانستان، حامد کرزی هدف خود را ایجاد صلح با طالبان گذاشته بود. او برای کسب ابن مهم موفقیتی بدست نیاورد به این خاطر که افغانهای طالبانی ریشه در پاکستان دارند و در بطن موضوع چاره ای برای این خشونتها و درگیری ها نیست مگر آنکه پاکستان تصمیم بگیرد که بخشی از این تصمیم گیری باشد.
چیزی که می تواند ریشه تروریسم جهانی نام بگیرد درجایی بغیر از پاکستان نیست و آشکار است که هیچکس هیچکاری نمی تواند انجام بدهد چرا که پاکستان مسلح به سلاح هسته ای است و هر هرج و مرج و یا رویارویی با این کشور می تواند خطری برای صلح و امنیت جهانی به بار آورد.
بی نوا مردم افغانستان ه بایستی در این برزخ و با عدم امکان گریختن به هیچ سویی به غیر از دعا برای امنیت خود و خانواده اشان زندگی کنند و آرزو کنند که از غیب به گونه ای صلح بین آنها و طالبان حاصل شود. این روزها رسانه های افغانستان مملو از نگرانی های مردم و ترس شهروندان از شدت گرفتن حمله های انتحاری است و نگرانی آنها از آینده اشان و ادامه این خشونت ها در کشورشان است.
سال ۲۰۱۴ خونبارترین سال برای مردم افغانستان بود که به گفته سازمان ملل متحد ۱۹ درصد به میزان کشته شدگان مردم عادی نسبت به سال قبل افزوده شده است. نبود حکومت قدرتمند مرکزی و خروج نیروهای آمریکایی و ناتو تا آخر ماه دسامبر همه دست به دست هم داده تا امنیت این کشور را شکننده تر کند.
دو ماه از شروع کار دولت وحدت ملی گذشته است و همچنان دولت جدید نتوانسته تا کابینه تشکیل دهد. این نشانه آشکاری است از نبود توافق بین رییس جمهور آقای اشرف غنی و رییس اجرایی دولت آقای عبدالله که کشمکش های بین این دو بر سر نتیجه انتخابات باعث شده که مردم درباره استمرار این حکومت در ۵ سال آینده اندیشناک شوند.
تعداد حملات بر علیه شهروندان شدت گرفته است و این خشونت ها نفس مردم را بریده است بخصوص در پایتخت، شهر کابل. در حمله اخیر طالبان به مدرسه ای در شهر پیشاور پاکستان که باید قتل عام نامیده شود، بیش از ۱۳۰ کودک دانش آموز کشته شدند و طالبان این حمله را انتقام جویی در پاسخ به حمله دولت پاکستان برعلیه این پیکارجویان عنوان کردند.
این قاتلان خونسرد هنگامی که می توانند چنین جنایت پلیدی بر علیه هموطنان خود بخصوص کودکان انجام دهند، چه با مردم افغانستان در غیبت نیروهای ناتو و نبود یک دولت مرکزی قدرتمند خواهند کرد؟ در رسانه های اجتماعی، افغانهای جوان می پرسند که کجا باید بگریزند اگر که بخواهند از این سرنوشت شوم مرگ در خیابان فاصله بگیرند
تا زمانی که پاکستان به حمایت از طالبان ادامه می دهد و برای تروریستها مکانی برای زندگی امن فراهم می کند تا از این کارت برای چانه زنی با آمریکا و فشار آوردن به آنها در رقابت با هند استفاده می کند، نه تنها مردم افغانستان بلکه هیچکس در هیچ کجا در آینده نبایستی احساس امنیت کند.
پاکستان اخیرا مجازات اعدام را که قبلا لغو شده بود، در سیسیتم قضایی فعال کرد و دو طالبی را که در زندان بودند اعدام نمود. اما این مجازات پایانی برای آنچه که آموزش و آماده سازی تروریست های بین المللی است نمی باشد تا هنگامی که به صورت زیر بنایی رفتارها و تصمیم گیری ها تغییر نکرده باشد.
افغانستان نبایستی دوباره تنها گذاشته شود که شاید امروز نوبت مردم افغانستان باشد که بی گناه در خیابان ها کشته شوند اما شاید فردا نوبت ما باشد اگر که ما این مهم را مورد توجه قرار ندهیم به عنوان موضوعی جهانی و قابل توجه همگان.
این نوشته من ۲۰ دسامبر در العربیه انگلیسی منتشر شده است.

توسط | ۱۳۹۴-۹-۱۳ ۰۱:۳۵:۴۸ +۰۰:۰۰ دی ۶ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید