ایران و غرب یکسال پس از توافق هسته ای- روزنامه الحیات

خانه/مقالات/ایران و غرب یکسال پس از توافق هسته ای- روزنامه الحیات

ایران و غرب یکسال پس از توافق هسته ای- روزنامه الحیات

بهترین توصیفی که از رییس جمهور فعلی ایران می توان داشت، این است که اقای حسن روحانی را فردی واقعیتگرا خواند هرچند که وی فاقد کاریزما و جذابیت رهبری است.
در سال ۲۰۱۳ ایرانیان آقای روحانی را انتخاب کردند چرا که از رویارویی های بین المللی و منطقه ای هراس داشتند. برنامه هسته ای ایران را در آستانه یک بحران بزرگ قرار داده و همچنین مردم می خواستند تا از تنگناهای اقتصادی بیرون بیایند.
روحانی توانست که پرونده هسته ایران را به سرانجام برساند و برای بهبود اقتصاد چنانچه که وعده داده بود تلاش کند، اما نتوانست قلب مردم را بدست بیاورد.
در عوض این وزیر خارجه آقای محمد جواد ظریف بود که زیر نورافکن مذاکرات هسته ای رفت و شجاعانه در مقابل مخالفین قرار گرفت و قهرمان ملی شد. اما فردی که قرار است تا در انتخابات بعدی کاندید شود، روحانی است نه ظریف و برای رییس جمهور بسیار ضروری و حیاتی است که بتواند اقتصاد را به شکلی قابل قبول بهبود ببخشد.
چهاردهم ژوئیه سالگرد امضای توافق هسته ای ایران با غرب است. توافقی که در شهر وین و با حضور وزاری خارجه قدرتهای بزرگ و نماینده اتحادیه اروپا به تصویب رسید. دو سال تلاش دو قطب بزرگ در این گفتگوها یعنی ایران و آمریکا در نهایت به سرانجام رسید اما نیروهای پنهانی در هر دو کشور وجود دارند که اجرایی شدن این توافق را مشکل می کنند.
این مشکلات از نبود ارتباط بین ایران و آمریکا است و دو وزیر خارجه نمی توانند به طور طبیعی یکدیگر را دیده و درباره مشکلات گفتگو کنند. وزیر خارجه ایران از هر فرصتی برای سفر به غرب و امکان داشتن مواجه با وزیر خارجه آمریکا استفاده می کند.
در حاشیه اجلاس گروه هماهنگ کننده مذاکرات سوریه در شهر وین و سپس در اسلو، این دو وزیر خارجه اخیرا ملاقات داشته اند تا بتوانند هماهنگی های بیشتری در اجرایی شدن توافق هسته ای داشته باشند. اما راضی نگاه داشتن مخالفین داخلی، چالش بزرگی در پیش روی آقای روحانی است.
با امضای توافق هسته ای امیدهای بسیاری ایجاد شد که پس از این موفقیت دیپلماتیک، ایران نقش فعال و موثری در گفتگوهای صلح سوریه ایفا کرده و به پایان خشونت ها در منطقه کمک کند.
متاسفانه نه تنها ایران در گفتگوهای صلح مشارکت فعال نداشته است، در عوض به درگیری ها با رویارویی با عربستان سعودی و تحریک آنها دامن زده است.
آشکار است که رییس جمهور روحانی در نظر دارد که برای دور دوم ریاست جمهوری خود را کاندید کند و به همین دلیل بایستی محبوبیت عمومی خود را افزایش داده و نظر مساعد عموم را جلب کند.
اقتصاد چالش بزرگ روحانی است چرا که با نداشتن دسترسی به نقل و انتقلات بانکهای بین المللی و آمریکا، تنها گزینه برای ایران کار کردن با چین و روسیه خواهد بود.
روسیه و چین دو شریک بازرگانی ایران در زمان تحریمها، اینک بهترین فرصت را دارند تا بازار را در نبود سرمایه گذران اروپایی قبضه کنند. ایران در بازرگانی اروپا را در ۶ ماه گذشته که توافق هسته ای اجرایی شده است بارها زده، اما این در همچنان بخاطر مشکلات بانکی بسته مانده است. سرمایه گذران غربی محاط هستند و حضور آنها زمان می برد.
لازم به ذکر است که بازار دست ناخورده ۸۰ میلیونی ایران، بازاری بسیار جذاب است اما بدون ثبات سیاسی و دو انتخابات بزرگ در پیش رو در آمریکا و در ایران، عاقلانه است که سرمایه گذاران مدتی منتظر بمانند.
در عوض بازارهای عرب منطقه رشد بیشتری نخواهند کرد اما این بازارها نشان داده اند که ثبات دارند و این همان انگیزه و دلیلی است که بازرگانان نیاز دارند تا سرمایه اشان با ریسک کمتر و بازگشتی قابل پیش بینی داشته باشد تا سودی بیشتر اما نا امن.
در حال حاضر چیزی مهمتر برای آقای روحانی نیست بغیر از آنکه وی و دولت او نشان دهند که اقتصاد بطور ملموسی بهبود یافته بخصوص به رهبر ایران که بنظر چندان راضی از توافق هسته ای نیست.
توقف بعدی برای ظریف و روحانی، نیویورک است تا در هفتادو یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۰ سپتامبر شرکت کنند.
تا آن زمان آشکار است که ایران لازم دارد تا گفتگوهای بیشتری را با آمریکا داشته باشد ولو آنکه رهبران سیاسی در تهران بغیر از این نشان دهند. “ ما هرگز به امریکا اعتماد نداشته ایم. مذاکرات هسته ای زیر نظر و با دستور رهبر آیت الله خامنه ای انجام گرفت.” آقای ظریف در جمع نمایندگان مجلس در ۱۱ ژوئن گفت.
ایرانی ها در فکر وزیر خارجه بعدی آمریکا هستند؟ شاید دلشان در آینده ای نزدیک برای آقای جان کری بسیار تنگ شود.
این مقاله تحلیلی من ۲۶ ژوئن در روزنامه الحیات منتشر شده است

توسط | ۱۳۹۵-۸-۵ ۰۰:۴۶:۱۸ +۰۰:۰۰ تیر ۸ام, ۱۳۹۵|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید