برای توافق هسته ای و آشتی، تا ۲۴ نوامبر فرصت داریم

خانه/مقالات/برای توافق هسته ای و آشتی، تا ۲۴ نوامبر فرصت داریم

برای توافق هسته ای و آشتی، تا ۲۴ نوامبر فرصت داریم

دو روز گفتگوی فشرده و پی در پی در عُمان و بین وزیر خارجه ایران و آمریکا و نماینده اتحادیه اروپا خانم اشتون دهم نوامبر بدون اعلام نتیجه ای ملموس به پایان رسید.
خبرنگاران و تمامی دنیا منتظر بودند تا بدانند که آیا در نهایت دولت میانه رو آقای حسن روحانی و رییس جمهور دمکرات آمریکا در نهایت توانسته اند مشکل پرونده هسته ای ایران را حل کنند؟
ابزار کلیدی در مذاکرات عمان رسیدن به توافق هسته ای نبود، بلکه دادن پیشنهادی دوستانه به هر دو طرف در یکی از حساسترین لحظات گفتگوها برای رسیدن به توافق و”از دست ندادن انگیزه” همانطور که وزیر خارجه عُمان آقای یوسف بن علوی گفت.
ایران و آمریکا پیش از ترک مسقط گفتنی برای عرضه به مطبوعات نداشتند به غیر از آنکه یادآوری نمایند که تا ۲۴ نوامبر همچنان زمان برای انجام توافق باقی است.
مهمترین منظر مذاکرات در عُمان را بایستی حضور خبرنگاران رسانه های عرب دانست و فرصتی که برای آنها فراهم شد تا فرصت شنیدن و تعقیب بحث های هسته ای را داشته باشند و آن را به رسانه های عمومی خود انعکاس دهند.
در پایان سه روز مذاکرات در مسقط، مصاحبه مطبوعاتی آقای یوسف بن علوی نقطه عطف این نشست بود هنگامی که به صراحت از حمایت وزاری خارجه کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس از گفتگوهای هسته ای در عُمان نام برد” موفقیت در مذاکرات هسته ای به دنبال خودثبات و همکاری در منطقه و در سطح بین الملل خواهد داشت و تمامی سوتفاهم ها به دوستی تبدیل خواهد شد. “
مذاکرات عمان بیش از آنکه درباره مذاکرات هسته ای باشد، بیشتر ندایی به خواندن ایران و آمریکا برای آشتی و صلحی بود که در این بین دوستی مشترک و قابل اعتماد-عمان- دست خود را به سوی این دو کشور دراز کرده بود تا از اعتبار و احترام خود در این میان استفاده کند.
آقای علوی به خبرنگاران گفت که که گروههای مذاکره کننده به عُمان آمدند تا با تبادل نظر و فکر خود را برای مذاکرات وین آماده سازند.
دور بعدی مذاکرات از روز سه شنبه ۱۸نوامبر آغاز خواهد شد و می تواند تا روز ۲۴ نوامبر نیز تداوم داشته باشد. “ ما اینجا بودیم تا آنها را تشویق کنیم تا لحظه را از دست ندهند. کار ما نفوذ کردن و تاثیر گذاشتن نبود.”آقای علوی گفت.
اگر ریش سفیدی عُمانی ها و واسطه شدنشان نیز به نتیجه نرسد و ایران و آمریکا بر سر موضع خود همچنان بمانند، آیا ما باید به طور کلی از پیشرفت و بهتر شدن اوضاع در بین دو کشور قطع امید کنیم و بگوییم که هیچکدام حاضر به سازش و توافق نیستند؟
چیزی که گفته می شود و ما همچنان نمی توانیم آن را تایید کنیم، وجود اختلاف بر سر برداشته شدن همگی تحریمها و میزان اورانیوم غنی شده در ایران و تعداد سانتریفیوژها است. ایران می گوید که به محض انجام توافق بایستی تمامی تحریمها برداشته شود اما واقعیت می گوید که به سادگی و سرعت انجام پذیر نیست. بعضی از این تحریم ها از اوایل انقلاب وضع شده اند و تحریمهایی بین المللی است و تنها تحریم برنامه هسته ای ایران نیست برای مثال روی برنامه موشکی ایران نیز تحریم وجود دارد و یا نقض حقوق بشر که اینها ربطی به گفتگوهای هسته ای ندارند و مانند تحریم روی صنعت نفت و گاز نیستند که در سالهای اخیر و به خاطر فشار بر برنامه هسته ای وضع شده باشند.
به دست آمدن توافق هسته ای، اولین گام برای تبدیل شدن ایران به یک قدرت بزرگ است چرا که از انزوای بین المللی خارج شده و می تواند شریک دیگر قدرتها در بازی های بزرگ باشد.
از سویی مذاکره کنندگان هسته ای ایران از طرف تندروها و مخالفان بهتر شدن روابط با آمریکا و در آمریکا نیز رییس جمهور از سوی جمهوری خواهان تحت فشار است. هر دو سو می گویند “یا همه چیز یا هیچ چیز”!
منطقه نفس خود را در سینه محبوس نگاهداشته است تا ببیند که در نهایت بعد از دهه ها دشمنی بین ایران و آمریکا،در نهایت بین این دو آرامش و صلح برقرار خواهد شد اما برای اسراییلی ها در نقطه مقابل، بی صبرانه منتظر هستند تا مذاکره کنندگان هر کدام از وین راه خود را گرفته و پی کار خود بروند تا کنگره جدید در ماه ژانویه کار خود را شروع کرده و دست رییس جمهور آمریکا را در نرمش با ایران ببندد.
آقای ظریف به خبرنگار عُمانی گفته بود که تا هفته آینده صبر کنید. همه یک هفته دیگر نیز صبر خواهند کرد.

این نوشته من ۱۶ نوامبر در روزنامه الحیات به نشر رسیده است.

توسط | ۱۳۹۴-۹-۱۹ ۱۳:۴۴:۴۰ +۰۰:۰۰ آبان ۲۵ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید