به برادرانت بگو، ما را نَکُشند!

خانه/مقالات/به برادرانت بگو، ما را نَکُشند!

به برادرانت بگو، ما را نَکُشند!

تنها یک هفته به انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در پنجم آوریل مانده است. در شلوغ ترین زمان تبلیغات انتخاباتی برای کاندیدها، مشکلات امنیتی چالش های بزرگی را به وجود آورده است. نبود امنیت نه تنها نامزدهای انتخابات را تهدید می کند بلکه خبرنگاران و بازرسان بین المللی را که برای کمک به انجام انتخاباتی سالم به افغانستان آمده اند، مورد تهدید جدی قرار داده است. مبارزات انتخاباتی داغ شده است و به همان میزان انفجارهای مهیب و ترسناک طالبان و ایادی وابسته به آنها که میدان جنگ را داغتر و ترسناکتر کرده اند. آنها می خواهند که نظم انتخابات را مختل کنند.
آقای کرزای رییس جمهور افغانستان، این روزها از توهمی رنج می برد که به گفته وی همه چیز را از چشم سرویسهای اطلاعاتی خارجی ها می بیند و دست داشتن طالبان در نا امنی ها و انفجار های اخیر را رد می کند ولو آنکه طالبان به آن اعتراف کرده باشند مانند فاجعه اخیر در هتل سرینای کابل. جدای از شایعات که به دلیل نبود مستندات کافی برای اثبات عواملی که در این حملات دست دارند، حملات اخیر بخصوص حمله به هتل ۵ ستاره سرینا در شهر کابل به نظر بسیاری یک حمله کور نبوده و بسیار هدفمند طراحی شده است.
مخالفان کرزای اعتقاد دارند که مهاجمین از این حمله خونبار دو هدف را دنبال می کردند: به خبرنگاران و کارکنان خارجی در بخش بازرسی انتخابات پیام خونباری بدهند تا کشور را ترک و یا با سرنوشتی چنین هولناک مواجه شوند. در روزهای اخیر ابتدا یک خبرنگار سوئدی مورد حمله مهاجمان در کابل قرار گفت و کشته شد و بعد از آن نوبت به سردار احمد خبرنگار خبرگزاری فرانس پرس رسید که همراه با خانواده اش ( همسر و دو دختر خردسال) کشته شد. فرزند خردسال آنها ابوذر مورد اصابت شش گلوله قرار گرفت که مجروح و همچنان در بیمارستان بستری است. البته که در این صحنه و بازار آشوب زده ، طالبان همیشه مسئولیت تمامی جنایات انجام شده در هر کجای افغانستان را به عهده می گیرند. اما باید باور کرد که همیشه و همه جا این طالبان مسئول هستند و یا اینکه دستهای اهریمنی دیگری نیز وجود دارند که پشت این جنایات خشن پنهان شده اند؟
سردار احمد خبرنگار خبرگزاری فرانس پرس، خانواده خود را در شب نوروز و سال نو به هتل سرینا برده بود تا به دور از جنجال شهر با آرامش بتوانند غذایی بخورند و سال جدید را جشن بگیرند که در کما تاسف قتل عام شدند.
من تصویر دلخراش نیلوفر ۶ ساله را دیدم که در صحنه جنایت و در دریایی از خون هنوز انگشت کوچکش در دستان مادرش بود. فرزندان معصوم و بی گناه سردار احمد به گفته وزارت کشور افغانستان از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند اما به جز آنها ۵ خارجی دیگر نیز کشته شدند.
به گفته مقامات وزارت کشور افغانستان، مهاجمین جوان توانسته بودند سلاحهای کوچک کمری را به داخل هتل قاچاق کرده و از موانع بازرسی بدنی به آسانی عبور کنند. افراد دیگری که با سردا احمد و خانواده اش به قتل رسیدند، نمایندگان سازمان بازرسی بین المللی در انتخابات افغانستان بودند. در نتیجه این حمله ۲ سازمان از ۳ سازمان بین المللی که قرار است مسئولیت نظارت انتخابات را داشته باشند، نمایندگان خود را از افغانستان خارج کردند.
تصادفی یا برنامه ریزی شده، این همان چیزی است که حامد کرزای می خواهد و آرزو دارد: همه خارجی ها در بخش نظارت انتخابات از این کشور خارج شوند! خروج این نمایندگان و محدود شدن دسترسی خبرنگاران به دلیل مشکلات امنیتی و تهدیدها، سوالهای مختلفی را درباره درستی و امانت انتخابات ورییس جمهوری که جانشین کرزای خواهد بود ایجاد کرده است. تعدادی از نامزدهای انتخابات نگرانی های خود از یک تقلب سازمان یافته به نفع کاندید مورد حمایت کرزای را ابراز کرده اند. حتی نگرانی هایی وجود دارد که به دلیل مشکلات امنیتی اختلالاتی در روز انتخابات به وجود بیاید.
تا روز نوشته شدن این مقاله در آخرین حمله انتحاری که روز سه شنبه در کابل اتفاق افتاد، دو مهاجم انتحاری توانستند مسیر ورود دیگر افراد مسلح به داخل ستاد مستقل انتخابات را باز کنند. درگیری مهاجمین با نیروهای پلیس سه ساعت به طول انجامید که در نهایت با کشته شدن مهاجمین، سه شهروند و دو پلیس خاتمه یافت و هفتاد نفری که داخل ساختمان بودند توانستند جان سالم بدر برند.
با افزایش تعداد حمله های انتحاری و انتخاب هدف های مشخص و هوشمند، دشوار است که بتوان اوضاع تا چند روز آینده و تا پیش از انتخابات را پیش بینی کرد. اینگونه حمله ها توانسته وحشت بسیاری در بین مردم کوچه و بازار ایجاد کند تا آنها را از شرکت در انتخابات باز دارد در حالی که ناظرین بین المللی نیز حاضر نیستند در این شرایط خطرناک و بحرانی در افغانستان حضور داشته باشند.
انتخابات پیشین با مشکلات بیشماری روبرو شد، تقلب، و جابجایی آرا به نفع حامد کرزای نه تنها از سوی ناظران داخلی بلکه ناظران بین المللی نیز ثبت و موجب انتقادات بسیاری شد. کشورهایی که مسئول برگزاری انتخابات بودند، نتیجه آن را نپذیرفتند و بنا بر این شد تا انتخابات به مرحله دوم برود و تنها دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده بودند، حامد کرزای و دکتر عبدالله با یکدیگر رقابت کنند. رفتن به مرحله دوم انتخابات کار دشواری بود و هزینه و آمادگی بسیاری لازم داشت و در نهایت به دلیل مشکلات پیش رو در برگزاری انتخابات مجدد، دکتر عبدالله پذیرفت که از ادعای خود دست برداشته و کرزای به عنوان پیروز انتخابات شمرده شود.
اما در مقطع کنونی چنانچه که هیچیک از نامزدهای انتخابات نتوانند بیش از ۵۰ درصد آرا را بدست آوردند، انتخابات با شرکت دو نامزدی که بیشترین آرا را بدست آورده باشند به مرحله دوم خواهد رفت. این به معنای ادامه یافتن کارزار انتخاباتی و ادامه یافتن خشونت ها است. آیا این همان چیزی است که طالبان به دنبال آن هستند؟ در کابل تظاهراتی در نفی خشونت و کشته شدن سردار احمد براه افتاد که در این اجتماع مردم روی پلاکاردها نوشته بودند: “رییس جمهور کرزای، لطفا به برادرانت بگو که ما را نَکُشند.”

این نوشته من روز شنبه ۲۹مارس در روزنامه شرق الاوسط به چاپ رسیده است.

توسط | ۱۳۹۴-۱۰-۲ ۲۳:۵۲:۴۸ +۰۰:۰۰ فروردین ۱۰ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید