به سوی یک توافق با ایران

خانه/مقالات/به سوی یک توافق با ایران

به سوی یک توافق با ایران

بسیاری از شهروندان آمریکایی شاید ندانند که معاون رییس جمهور کشورشان کیست، اما بگونه ای آنها درباره ایران شنیده اند. می دانند که ایران کشور مهمی برای رییس جمهورشان است به این خاطر که نام این کشور اغلب در سخنرانی های وی برده می شود و همچنین آنها از دوستی قدیمی بین دو کشور در دوره شاه ایران خاطره دارند.
خاطرات خوب قبل از انقلاب ایران و خاطرات تلخ بعد از انقلاب که شامل بحران گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی می شد، چیزی است که مانند معجونی نگاه مردم آمریکا درباره ایران را شکل می دهد.
آقای اوباما رییس جمهور آمریکا در سخنرانی اتحاد بین ایالت ها که در ماه ژانویه انجام داد، تمرکز خود را روی مسایل داخلی آمریکا و موضوعات مورد علاقه مردم قرار داد، اما فرصت را نیز از دست نداد تا به موضوعات سیاست خارجی و همچنین ایران نیز بپردازد.
اوباما به نمایندگان کنگره آمریکا گفت که او نیاز دارد تا به گفتگوها با ایران بر سر برنامه مناقشه برانگیر هسته ای این کشور ادامه دهد. ؛ دیپلماسی در حال کار کردن است و با احترام به ایران، برای اولین بار در دهه گذشته، ما موفق شدیم تا برنامه هسته ای آنها را متوقف کرده و از ذخایر تجهیزات هسته ای آنها بکاهیم.؛ وی گفت.
سخنگوی مجلس نمایندگان آقای جان بوهنر در پشت سر اوباما و نزدیک به معاون رییس جمهور آقای جو بایدن نشسته بود و با حرکات ناراضی دست و سر ناخرسندی خود را از گفته های رییس جمهور به وضوح نشان می داد.
رییس جمهور از نمایندگان کنگره خواست تا هنگامی که مذاکرات در جریان است خویشتندار باشند و بگذارند تا دیپلماسی به بار نشیند. آقای اوباما گفت: از اینک تا بهار ما این شانس را داریم تا درباره رسیدن به توافق جامع گفتگو کنیم و مانع رسیدن ایران به سلاح هسته ای شویم و موجب امنیت آمریکا و متحدین و اسراییل را فراهم کنیم، در حالی که از یک مناقشه دیگر در خاورمیانه نیز پرهیز کرده ایم.؛
برای اوباما تنها یک راه حل برای حل بحران افراطی گرایی در منطقه بدون ورود به درگیری جدیدی وجود دارد و آن به غیر از این نیست که شریکی پایدار در این منطقه داشته باشد که با انگیزه ای مشترک بخواهد با تروریسم و افراط گرایی مبارزه کند. ایران در این صورت جستجو جای می گیرد چرا که مرزهای طولانی با عراق دارد و نفوذی بسیار در سوریه و به روی بشار اسد رییس جمهور این کشور و گروه حزب الله در لبنان.
برنامه هسته ای ایران می تواند محدود شود و در عین حال جاه طلبی این کشور برای تبدیل شدن به یک قدرت منطقه ای نیز به آمریکا برای جنگ به تروریست کمک کند.
به نظر می آید که اکثریت نمایندگان کنگره طور دیگری فکر می کنند و تصمیم اوباما را اشتباه می دانند که ایران را قابل شراکت با آمریکا می داند. هنگامی که رییس جمهور از کنگره خواسته است تا برای تحریم بیشتر برنامه هسته ای ایران دست نگه دارند و تا اول ژوییه منتظر نتیجه مذاکرات باشند، اما به نظر می آید که کنگره برنامه دیگری در زیر سر داشته باشد. آنها خواهان برچیده شدن تمامی برنامه هسته ای ایران هستند نه محدود شدن آن.
اوباما تهدید کرده است که تحریم های جدید کنگره را وتو کند در زمانی که گفتگوهای دیپلماتیک در جریان است. در ایران هم به همچنین بعضی از گروههای سیاسی و نمایندگان مجلس مخالف توافق هسته ای هستند اما دلیل آنها برای مخالفت متفاوت است.
محافظه کاران و تندروها در ایران این هراس را دارند که توافق هسته ای دریچه ای به عادی شدن روابط دو کشور در آینده باشد. وزیر خارجه ایران آقای ظریف به مجلس خوانده شد تا درباره قدم زدن خود با وزیر خارجه آمریکا در ژنو توضیح دهد.
تندروها اقدام ظریف را یک اتفاق عادی ندیدند و آن را نشانه ای از نزدیکی دو دیپلمات انگاشتند و زنگ های خطر برایشان نواخته شد. ظریف در دفاع از خود گفت که بعد از یک گفتگوی تند و پر تنش آنها تصمیم گرفتند که برای تغییر فضا بیرون بروند و در هتل حیاط و باغچه ای برای این منظور وجود نداشت و آنها برای ۱۵ دقیقه از هتل خارج شدند.

نخست وزیر اسراییل متوجه محتمل بودن انجام توافق بین ایران و اسراییل شده است اما از سفر قریب الوقوع خود به آمریکا و سخنرانی در کنگره دفاع کرد و علی رغم ناخشنودی آمریکا و دولت وی از این سفر گفته: من به هر کجایی که برای دفاع از اسراییل بر علیه ایران دعوت شوم خواهم رفت.
ناتنیاهو به دعوت بوهنر به کنگره آمریکا می آید تا به کنگره در برهم زدن توافق احتمالی بین ایران و آمریکا تا قبل از موعود توافق شده کمک کند.
همان اندازه ای که فشارها بر روی ایران و آمریکا افزوده می شود، به نظر می آید که دو دولت به سرعت خود برای رسیدن به توافق افزوده اند تا از مخالفان پیشی گرفته و از این فرصت برای خاتمه دادن به گفتگوی هسته ای استفاده کنند.
گفتگوهای هسته ای برای هر دو کشور موضوعی بسیار مهم است اما از پس تندروها بر آمدن و فشار آنها را تحمل کردن تا رسیدن به توافق نیز چالش دیگری در پیش روی آنها است. ایران و آمریکا نشان داده اند که خوشبینی های بسیاری برای رسیدن به توافق تا فروردین و نهایی کردن شرایط و مراحل آن تا ابتدای ماه ژوییه دارند.
کنگره به سخنرانی اوباما گوش کرد اما در روز پس از آن دعوت آنها از نتانیاهو برملا شد. نه تنها این دعوت نامه عاملی تحریک آمیز قلمداد شد، بلکه روزی که برای این سخنرانی در نظر گرفته شده بود بر حسب تصادف روز سالگرد انقلاب ایران بود.
شاید به محض آنکه کنگره و یا حتی آقای ناتنیاهو از این موضوع اطلاع پیدا کردند، برنامه حضور وی تغییر کرد و چند هفته ای عقب افتاد. کنگره و ناتنیاهو به اندازه کافی دلخوری و تنش ایجاد کرده اند، اما این دلخوری ها، باعث دلگرمی های طرف های مذاکره شده است.

این مقاله من ۲۹ ژانویه در هفته نامه انگلیسی الاهرام منتشر شده است.

توسط | ۱۳۹۴-۹-۹ ۱۵:۳۳:۱۹ +۰۰:۰۰ بهمن ۱۳ام, ۱۳۹۳|مقالات|۱ نظر

۱ نظر

  1. محمد شمشادی ۳۰ بهمن ۱۳۹۳ ۶:۲۶ ب.ظپاسخ

    سلام
    خانم انتخابی فرد
    امید وارم موفق باشید . مقاله شما رو مطالعه کردم به عنوان یک روزنامه نگار تحلیل خوبی داشته اید .ضمن اینکه باید این نکته را مد نظر قرار بدید که توافق ایران و آمریکا می تواند بخش مهمی از مشکلات منطقه را حل کند و از نظر اقتصادی هم به مردم ایران کمک خواهد کرد. من نظرم اینه که کاخ سفید باید توافق خودش رو با ایران انجام بده خودتان که اطلاع دارید مردم ایران مهربانی ها را فراموش نمی کنند و با پیشینه بسیار درخشان خود براین باورند که : درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد. نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد. زنده باشید . نقاش !

نظر بدهید