به کنفرانس ژنو نمی روند

خانه/مقالات/به کنفرانس ژنو نمی روند

به کنفرانس ژنو نمی روند

ایران که به کنفرانس صلح ژنو برای حل بحران سوریه که دعوت شد آن هم ۴۸ ساعت مانده به شروع آن، به نظر رسید که آمریکا و اوپوزسیون سوریه برای شرکت ایران به تفاهم رسیده باشند. دبیر کل سازمان ملل در نشست خبری در نیویورک به خبرنگاران گفت که با آقای ظریف وزیر خارجه گفت و گوی تلفنی داشته و ایشان به دبیر کل اطمینان داده اند که ایران نقشی مثبت و سازنده در این کنفرانس خواهد داشت و به مفاد قطعنامه ژنو ۱ نیز متعهد است. این وزارت خارجه ایران بود که صریح گفته های آقای بانکی مون را نادرست و اعلام کرد که ایران بدرن پیش شرط و پذیرش قطعنامه ژنو ۱ در ژنو۲ شرکت خواهد کرد. گروههای مخالف بشار اسد تهدید به تحریم نشست و عدم حضور در آن شدند چنانچه که دعوت از ایران باز پس گرفته نمی شد و در کمال حیرت، دبیر کل سازمان ملل دعوت خود از ایران را پس گرفت. اقدامی نا متعارف و غیر دیپلماتیک اما به نظر می رسید که ایشان چاره دیگری نداشت چرا که اجلاس در حال فروپاشی بود.
کل این ماجرا را همه خواندیم و شنیدیم. اما بهت من از چند موضوع است. اول اینکه آقای ظریف به انگلیسی تسلط کامل دارد و امکان ندارد که ایشان با دبیر کل مبهم صحبت کرده باشد مگر اینکه دبیر کل سازمان ملل از گفته های ایشان برداشت دیگری کرده است. دوم اینکه آیا احتیاجی بود که نماینده ای از وزارت خارجه مقابل دوربین حاضر شود و از الف تا ی، بیاید چند و چون برای شرکت ایران در این نشست بگذارد و سر آخر نیز گفته های دبیر کل را تکذیب کند؟ همه می دانیم که نماینده ویژه سازمان ملل در امور سوریه- آقای اخضر ابراهیمی- تلاش بی اندازه ای برای مشارکت ایران در این کنفرانس به خرج داد و اگر اوپوزیسیون سوریه می تواند با روسیه سر یک میز بنشیند، چرا بایستی کشورهای عرب به این اندازه در مقابل ایران جبهه ای خصمانه گرفته باشند که بدین صورت دبیر کل سازمان ملل را وادار به پس گرفتن دعوت خود کنند؟
قطعا حضور ایران مهم و سرنوشت ساز بوده است اما بی احترامی به ایران و رفتاری بدین گونه قابل پیشگیری و پیش بینی بود. ای بسا برازنده تر بود که از اول ایران اعلام می کرد که علاقه ای به شرکت در این نشست نداشته اما برای دادن مشورت و میانجیگری همیشه آماده است. به این ترتیب هم احترام مردم و هم هیات دیپلمات های ایرانی حفظ می شد.

توسط | ۱۳۹۴-۷-۱۴ ۱۶:۱۹:۴۳ +۰۰:۰۰ بهمن ۲ام, ۱۳۹۲|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید