حوثی های یَمن الویت بیشتری دارند یا روهینگیای برمه؟

خانه/مقالات/حوثی های یَمن الویت بیشتری دارند یا روهینگیای برمه؟

حوثی های یَمن الویت بیشتری دارند یا روهینگیای برمه؟

بسیار تکان دهنده و تاثربرانگیز بود دیدن مردم گرسنه و تشنه- زن و کودک و سالخوردگانی که گریان روی آبهای آزاد سرگردان بودند و درخواست کمک داشتند و هیچ انگشتی نبود که برای کمک رسانی به سمت آنها بلند شود.
این مردمی که هیچکس آنها را نمی خواست از میانمار و اقلیت مسلمان این کشور بودند.
بودایی های حاکم بر برمه یا همان میانمار، ملیت این اقلیت مسلمان را از آنها گرفته و در سرکوبی شدید آنها را از رفت و آمد آزاد در کشورشان منع کرده اند.
بدون داشتن ملیت هویت حضور آنها در کشور با مشکل مواجه شده و آنها ازکمترین حقوق خود نیز منع شده اند. از آنجا که به حاشیه راندن آنها شدت بیشتری گرفته است، در گزارشی که آسوشیتدپرس منتشر کرده است، گروههایی هشدار یک نسل کشی سازمان یافته بر علیه روهینگیاها را داده اند.
موضوعی که دنیا را نگران کرده است هنوز موجب نگرانی برندگان صلح نوبل نشده است که وظیفه اشان تلاش برای ایجاد صلح و رساندن صدای مظلومان به دیگر مردمان دیگر است.
حتی برنده جایزه صلح نوبل برمه ای سال ۱۹۹۱- خانم آن سان سوچی- از این گروه اقلیت حمایت نکرده است. گذشته از خانم سوچی، شیرین عبادی وکیل حقوق بشر و برنده مسلمان دیگر جایزه صلح نوبل نیز تاکنون درباره این تبعیض بر علیه روهینگیان چیزی نگفته است.
اندوزی و مالزی به شدت مورد مواخذه قرار گرقتند که این پناهجویان سرگردان بر روی قایقها را از آبهای خود راندند. برای آنها با چرخ بال از بالا آب و غذا پرتاب کردند و این تنها کاری بود که این دو کشور مسلمان می توانستند برای خواهران و برادران مسلمان خود انجام دهند.
علی رغم این جفا و ستم. ایران کشتی هایی مملو از کمک برای حوثی ها در یمن فرستاد. به نظر می آمد که جنگ روهینگیان برای زنده ماندن در اولویت هیچکس نبود.
کش مکش ها بین ایران و عربستان سعودی بر سر یمن در هنگامی شدت گرفت که گروهی از مسلمانان روهینگای برمه سرگردان روی آبهای آزاد گرسنه و تشنه مانده بودند. من در ساختمان سازمان ملل در نیویورک و مشغول گفتگو با یکی از دیپلماتهایی بودم که مشغول انجام مقدمات گفتگوهای صلح یمن، در شهر ژنو بود. آن روزها در این فکر بودم که چرا ایران کمکهای بشر دوستانه خود را به سوی این واماندگان در دریا نمی فرستد به جای آنکه درگیر کشاقوس قدرت با سعودی بر سر فرستادن کمک به صنعا باشد.
داشتم درباره نظرم با این دیپلمات خارجی صحبت می کردم که وی به من گفت که دلیل نپذیرفتن کشتی و یا هواپیمای ایران به خاک یمن، عدم اعتماد است. و سعودی و جامعه بین الملل از ایران خواسته است تا این کمکها را به سازمان ملل بسپارد چرا که مشکل امداد رسانان ایرانی هستند. “این واهمه وجود دارد که مستشاران نظامی سپاه پاسداران در پوشش نیروهای کمک رسان وارد یمن شوند. حوثی ها به اندازه کافی سلاح و مهمات دارند اما آنچه که نیاز دارند متخصصان جنگ است و چنین ارتباط مستقیمی با ایران رَد شده است.”
با شنیدن این موضوع چانه ام از تعجب پایین افتاد فارق از اینکه چنین ادعایی صحت داشته و یا نداشته باشد.
امروز تلاشهای بشر دوستانه متاسفانه با سیاست مخلوط شده است و راهی برای تفکیک آن از یکدیگر وجود ندارد. آقای اوباما، یک برنده دیگر جایزه صلح نوبل، به نوبه خود پیشنهاد کمک به روهینگیا کرد.اوباما که با یک گروه کوچک از جوانان آسیایی در اول ماه ژوئن در واشنگتن صحبت می کرد از مالزی و اندوزی خواست که تا به نوبه خود به این سرگردانان روی آبهای آزاد کمک کنند.
وی تنها برنده جایزه صلح نوبلی بود که چیزی برای کمک به این مردم آواره گفت….

این مقاله در العربیه انگلیسی به تاریخ ۹ جون به نشر شده است.

توسط | ۱۳۹۴-۸-۱۸ ۲۱:۵۸:۳۹ +۰۰:۰۰ خرداد ۲۱ام, ۱۳۹۴|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید