روحانی یکسال در قدرت. گُل کاشته است!

خانه/مقالات/روحانی یکسال در قدرت. گُل کاشته است!

روحانی یکسال در قدرت. گُل کاشته است!

در ایران مادربزرگ های تهرانی یک ضرب المثل عامیانه دارند که پُر معنا است. وقتی که می خواهند به پدران و مادران جوان هشدار دهند که فرزندانشان را بیش از اندازه لوس نکرده و به خواسته هایش توجه نشان ندهند به تمسخر و نیشخند می گویند: “حرف نزنید، تکان نخورید، صدا نکنید احمدک خیار کاشته!”
البته من این عبارت خنده دار را کمی تغییر دادم تا قابل انتشار باشد اما در مجموع این ضرب المثل عامیانه اشاره به رعایت حال کردن غیر ضروری افراد را دارد و بازداشتهای اخیر روزنامه نگاران و شرایط سیاسی کشور و سکوت آقای روحانی و اینکه همه به مسخره می گویند باید سکوت کرد تا ایشان به کارهای مهمی که دارند برسند، من را یاد تعبیر “ احمدک خیار کاشته” انداخت.
فضای مجازی و شبکه های تلویزیونی فارسی زبان خارج از کشور همه مملو از اعتراضات و درخواستهای فعالانی است که به بازداشتهای اخیر روزنامه نگاران اعتراض دارند و می خواهند که آقای روحانی دراینباره موضع بگیرد.
بسیار روشن و آشکار است که از سال پیش که آقای روحانی به قدرت رسید اولویت دولت وی، بدور از پرداختن به کشاکش های داخلی و اینکه زنها تابستان سفید و قرمز بپوشند و یا نپوشند و یا قوه قضاییه می خواهد با روزنامه نگاران مدارا کند یا قهر و غضب کند، معطوف به چیز دیگری بوده است. اولویت رییس جمهور سر و سامان دادن به معیشت مردم و اوضاع اقتصادی و حل کردن بحران هسته ای و بهبود روابط خارجی با قدرتهای غربی بوده است.

نگاهی به کارنامه یکساله حضور سیاسی آقای روحانی به ما می گوید که بهبود چشمگیری در مواردی که مورد نظر ایشان بوده حاصل شده است. مجبور کردن رییس جمهور که طرف فرد و یا گروهی را درباره بازداشتهای اخیر روزنامه نگاران بگیرد، دقیقا همان چیزی است که تندروها می خواهند تا جبهه جدیدی در مقابله با روحانی و تیم مذاکره کننده هسته ای او بگشایند و دعوای تازه ای به راه بیاندازند.
شاید در مجموع هم برای رییس جمهور و هم دولت وی مهمترین موضوع در دراز مدت نیز چیزی بغیر از این نباشد که ببینند مذاکرات به ثمر رسیده و فواید بهبود اقتصاد شامل حال همه مردم شده است نه تنها گروهی فاسد اقتصادی در حکومت. از دست دادن حمایت روشنفکران و روزنامه نگاران چیزی نیست که روحانی آرزو داشته باشد اما عواید مذاکرات خوب به همه ملت می رسد و شاید او ترجیح می دهد که چشمهایش را بر روی نقض حقوق بشر ببنند تا مشکلات اساسی دیگری را حل کند.
یک اقتصاد خوب و مرفه که کم کم آثار آن در نتیجه استمرار مذاکرات برای مردم قابل لمس خواهد شد، چیزی است که مردم می خواهند و تا زمانی که ایران در حال مذاکره با غرب باقی بماند و از خود انعطاف پذیری و جدیت در گفتگو ها با ۱+۵ نشان دهد، مردم راضی نگاهداشته شده و این همان انگیزه اصلی روحانی و دولت وی می باشد.
بدست آمدن توافق جامع هسته ای اقتصاد را تکان خواهد داد بدینگونه که ایران به بازار نفت جهانی باز می گردد و به ۱۰۰ میلیارد دلار ذخیره های ارزی خود دسترسی پیدا می کند و همچنین با یافتن شرکای بازرگانی جدید فرصتهای شغلی تازه برای مردم مهیا می شود. ایران راه طولانی را آمده و پیشرفتهای بسیاری نیز در مذاکرات هسته ای بدست آورده و تمامی این مسایل باعث می شود که تا اندازه ای دلیل سکوت رییس جمهور را در قبال مسایلی مانند فشار ناگهانی به خبرنگاران بهتر بفهمیم. به سادگی می توان گفت که که روحانی نمی خواهد تحت هیچ شرایطی گفتگوهای هسته ای با غرب را به مخاطره بیاندازد به این دلیل که مجبور شود به مسایل داخلی بپردازد.
سیاستمداران ایرانی دست باز داشتند تا از پس مشکل کنونی و چالش هایی که ایجاد شده بر آیند و آنها به توانایی خود ایمان دارند که تاریخ را به این وسیله بسازند و یکی از بزرگترین بحران های بین المللی ایران پس از انقلاب و بعد از بحران گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی در سال ۱۹۸۰ را پشت سر بگذارند. در اینصورت چرا باید ریسک کرده و این فرصت را از دست بدهند؟
مردم ایران می دانند که از این بن بست طولانی سیاسی و اقتصادی و انزوا منعفتی نبرده اند و این بحران چنانچه که مذاکرات شکست بخورد آثار منفی بیشتری نیز بر جای بگذارد بنابراین هر چقدر هم که مردم نسبت به وقایع داخلی کشور و موضوعات حقوق بشر حساس باشند، جای خود را به نگرانی اشان درباره آینده و وضعیت اقتصادی نخواهد داد. بیش از آزادی های اجتماعی، زندگی راحت، آرامش و صلح و رفاه نسبی خانواده از مهمترین دغدغه های خانواده ایرانی است. دانستن این واقعیت ها کلیدی است برای راضی نگاه داشتن اجتماع و شاید باعث شده باشد که در تحولات اخیر در منطقه، علی رغم توقعی که وجود داشت ایران را ببینیم که بدور از غوغا، رویارویی فلسطینیان و اسراییل در غزه را در گوشه ای نظاره گر باشد. برای اولین بار در تاریخ وجود جمهوری اسلامی ، دولتی روی کار آمده که نیاز مبرم و ضروری مردم را درک کرده و می خواهد ابتدا به آنها بپردازد و ایدلوژی های خود را که ممکن است نقشی مخرب بازی کند، کناری گذاشته است.
در این مورد من می توانم این گفته قدیمی و ضرب المثل عامیانه را قدری تغییر دهم و اینگونه استفاده اش کنم: “بعله! راه نروید. صدا نکنید. روحانی دارد گُل می کارد!”

این نوشته من روز شنبه ۲ اوت در روزنامه شرق الاوسط به عربی منتشر شده است.

توسط | ۱۳۹۴-۹-۱۹ ۱۹:۲۷:۱۲ +۰۰:۰۰ مرداد ۱۲ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید