صدای خُرد شدن زمان با نزدیک شدن مهلت مذاکرات هسته ای می آید

خانه/مقالات/صدای خُرد شدن زمان با نزدیک شدن مهلت مذاکرات هسته ای می آید

صدای خُرد شدن زمان با نزدیک شدن مهلت مذاکرات هسته ای می آید

در حالی که دنیا نفس خود را در سینه نگاهداشته تا ببیند که بالاخره در یک هفته باقی مانده از مذاکرات هسته ای ایران و غرب تا ۲۴ نوامبر چه خواهد شد، همچنان رسیدن به توافق جامع نامعلوم مانده است.
دو روز مذاکره سه جانبه بین وزیر خارجه آمریکا، آقای جان کری و خانم اشتون نماینده اتحادیه اروپا و آقای ظریف وزیر خارجه ایران در مسقط دهم نوامبر با “بی خبری” برای رسانه ها به پایان رسید.

پرونده هسته ای ایران مانند کلیدی است که می تواند به منطقه صلح و ثبات بیاورد و بسیاری از مردم با نگرانی مذاکرات را دنبال می کنند تا ببینند در نهایت آقای روحانی رییس جمهور میانه رو و آقای اوبامای دمکرات قادر به حل این مشکل هستند خیر.
برخی می گویند که گفتگوهای عُمان ناامید کننده بود اما این نظر بسته به توقع هرکس دارد. به نظر من گفتگوها چندان نیز ناامید کننده نبود چرا که هدف اصلی از این نشست رسیدن به درک دو جانبه بین ایران و آمریکا بود. عُمان به ایران و آمریکا دست دوستی خود را پیشنهاد داد تا در این موقعیت حساس به آنها یادآوری کند که فضای مثبت را از دست ندهند همانطور که وزیر خارجه عُمان آقای یوسف بن علوی گفت.
آقای علوی به این نکته تاکید داشت که همکاران وی از دیگر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس با وی تماس گرفته و حامی مذاکرات در مسقط بوده اند. “موفقیت ( در مذاکرات هسته ای) به دنبال خود ثبات و همکاری های بیشتر منطقه ای و بین المللی را به همراه خواهد داشت و تمامی سوء تفاهم ها به دوستی تبدیل می شود.” آقای علوی به خبرنگاران در ۱۱ نوامبر گفت.
نشست در عمان ندایی بود به خواندن ایران و آمریکا به صلح و دوستی توسط دوستی مشترک و دور بعدی گفتگوها و یا همان آخرین دور تا پیش از انقضای توافق موقت در ۲۴ نوامبر، به زودی از ۱۸ نوامبر و در شهر وین از سر گرفته خواهد شد.
وزیران خارجه کشورهای مذاکره کننده گروه ۵+۱ ( ۵ عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل و آلمان) گفته اند که خود را برای حضور در اطریش و شرکت در مذاکرات بین ۱۸ تا ۲۴ نوامبر آماده کرده اند تا در صورت نیاز به وین بروند.
اما چرا این مذاکرات این اندازه به طول کشیده است؟ به گمان من آنچه که ایران و آمریکا را از رسیدن به توافق بازمی دارد بسیار فراتر از موضوع تحریمها و تعداد سانتریفیوژها است. البته که اختلافات اصلی بیشتر بر سر خواست ایران در برداشته شدن تمامی تحریمهای اعمال شده است و برای آمریکا، درباره میزان و مقدار اورانیومی است که ایران غنی می کند و تعداد سانترفیوژهای فعال است.
تحریمها بر روی برنامه هسته ای ایران تنها یک قطعه از تحریمهای بین المللی است. برای مثال، تحریمهایی که روی برنامه موشکی ایران است و یا نقض حقوق بشر، همچنان باقی خواهند ماند. برداشته شدن بلافاصله این تحریمها ممکن نیست مثل تحریمهایی که روی نفت و یا سیستم بانکی ایران اعمال شده و کم کم برداشته می شوند و آنها شامل مرور زمان و گفتگوهای بیشتر خواهند بود.
یک توافق هسته ای اولین گام بسوی تبدیل شدن ایران به یک “ قدرت بزرگ “ است چرا که این کشور از انزوای بین المللی خارج شده و تبدیل به شریکی برای قدرتهای بزرگ خواهد شد. اما همانطور که می گویند هر چیزی یک قیمتی دارد و در این نقطه ایران و آمریکا بایستی به توافق و سازش و قبول پرداخت این قیمت برسند.
منطقه منتظر است تا ببیند که آیا بعد از بیش سه دهه دشمنی و خصومت بین ایران و آمریکا، صلح و آرامش یکبار برای همیشه برقرار خواهد شد؟ اما برای اسراییل، آنها منتظر هستند تا ببینند که گفتگوها شکست خورده و امید دارند که با آمدن جمهوری خواهان به کنگره جدید، محدودیت های بیشتری بر روی باراک اوباما در خصوص سازش با ایران اعمال شود.
و در آخر، اگر که مذاکرات تمدید شود، ایران ریسکی را پذیرفته است چرا که سیاست بین الملل و خواسته های آنها همیشه به سرعت تغییر می کند و استفاده از یک موقعیت و فضای ویژه همانطوری که در عُمان به وجود آمد، نباید از دست برود.

این نوشته من روز دوشنبه ۱۷ نوامبر در العربیه انگلیسی به چاپ رسیده است.

توسط | ۱۳۹۴-۹-۱۸ ۲۱:۱۳:۵۰ +۰۰:۰۰ آبان ۲۹ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید