فاصله آزادی بیان، از کابل تا تهران!

خانه/مقالات/فاصله آزادی بیان، از کابل تا تهران!

فاصله آزادی بیان، از کابل تا تهران!

مدتها است یا شاید بهتر است بگویم که سالها است که تلاش دارم درباره وقایع داخلی ایران چیزی ننویسم. بخصوص وقتی که به مطبوعات داخلی و رویکرد سیستم با خبرنگاران می رسد. خودم سالها در ایران کار کرده ام و خوب می دانم که خبرنگاران ایرانی در چه میدان جنگی مشغول بکار هستند و چطور تمامی حرکات و رفتارشان زیر ذره بین است. می دانم که معنی دردسر درست شدن چیست و احضار و سوال و جوابهای دوستانه و تا اندازه ای هشدارگونه و بازداشت به چه معنا است و معنی آزادی نوشتن و بیان را هم خوب می دانم. می دانم که امروز که جانب مردم غزه را می گیرم و از غرب انتقاد می کنم فردا کسی مدعی نخواهد شد و نیمه شب در خانه ام نخواهد آمد که من را با خود ببرند. به این می گویند امنیت شفلی و امنیت روانی برای نوشتن که هزار هزار بار جای شکر و سپاس دارد،

دیروز شنیدیم که خبرنگار نیمه ایرانی و آمریکایی روزنامه واشنگتن پست به همراه همسر و دو عکاس دیگر در تهران بازداشت شده اند. رویه این است که ننویسیم چون که نمی خواهیم دردسرشان بیشتر شود! اما تا کی ننویسیم و چرا نباید بنویسیم و اصلا ممکن است روزی در ایران بیاید که نه خبرنگار و نویسنده ای را بگیرند و نه برای نویسنده ای دردسر و پاپوش بدوزند که لازم نباشد کسی در دغدغه نوشتن یا ننوشتن درگیر شود؟
امیدواریم که همگی این همکاران و دوستان به زودی از بازدداشتگاه آزاد شوند و به سر کار و خانه های خود برگردند، اما آرزوی بزرگتر این است که دیگر آینده ای نزدیک دیگر هیچ خبرنگاری در ایران بازدداشت نشود و امنیت شغلی و روانی برای اهالی مطبوعات فراهم شود، آرامشی که شایسته و در خور مردم و نویسندگان این کشور است.
چین را فراموش کنید و یا کره شمالی را که وضع مطبوعات چی ها وخیم است و یا ترکیه عزیز را که زندان روزنامه نگارانش به بزرگی و هیبت زندانهای ما در ایران است، به افغانستان نگاه کنید که علی رغم بهم ریختگی اوضاع امنیتی، خبرنگاران و نویسندگان از چه آزادی بیان و امنیت شغلی برخوردار هستند؟ یکروز، روزنامه های کابل را نگاه کنید… فاصله ما از تهران تا کابل چقدر است؟ فاصله آزادی بیان و امنیت شغلی روزنامه نگاران ما از کابل تا تهران چقدر است؟!

توسط | ۱۳۹۴-۱۰-۱ ۱۹:۱۷:۱۳ +۰۰:۰۰ مرداد ۳ام, ۱۳۹۳|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید