و اَندر سفر جناب ظریف به خلیج فارس

خانه/مقالات/و اَندر سفر جناب ظریف به خلیج فارس

و اَندر سفر جناب ظریف به خلیج فارس

آقای ظریف وزیر امور خارجه کشورمان روز چهارشنبه در آخرین مقصد سفرهای خود به کشورهای حاشیه جنوب خلیج فارس به امارات متحده عربی آمدند. ایشان در دوحه به خبرنگاران گفته بودند که ایران آمادگی گفتگو با امارات درباره اختلافات مربوط به مالکیت جزایر ایرانی مورد مناقشه را دارند. همه ما ایرانیان نسبت به موضوع جزایر و تمامیت ارضی کشور حساسیت داریم و برایمان گفتگو دراینباره غیر قابل قبول است و درباره اظهار نظر آقای ظریف صدها گفت و شنود در فضای مجازی به راه افتاده بود. در همین باب روز گذشته من مصاحبه ای داشتم که ویدیوی آن را روی سایت هست و موضوع گفتگو سفرهای اخیر جناب ظریف به کشورهای حوزه خلیج فارس بود. مصاحبه گر سوال خود را درباره اختلاف ایران با امارات و به گفته ایشان- اشغال جزایر- به پایان برد و نظر من را پرسید. لحظه سختی بود که تنها گفتن اینکه من کارشناس نیستم و دولتمردان باید دراینباره اظهار نظر کنند از پرسش گذشتم و موارد دیگری را در دنیا نام بردم مانند جزایر مورد مناقشه چین و ژاپن و تایلند ونمونه هایی دیگر که مورد مناقشه هستند اما کسی با دیگری جنگ نمی کند و گه گاه بسته به موقعیتهای سیاسی کشورها این مناقشات بالا می گیرد. من پاسخ داشتم اما مصلحت اندیشی کردم و به یقین مسولین ایرانی نیز مصلخت اندیشی می کنند چرا که سر جنگ و تیره شدن روابط با همسایه ها را ندارند. تمام شب فکر من به این موضوع مشغول بود که چرا اطلاعات عمومی بیشتر مردم ما درباره استنادات حقیقی و حقوقی ایران در مالکیت جزایر کم است و چرا در کتابهای درسی دبستان و یا دوره راهنمایی، چنین موضوعات تاریخی در دستور کار آموزش قرار ندارند و چرا نمایشگاههای بین المللی و داخلی برای نشان دادن اسناد و مدارک تاریخی برگزار نمی کنند؟ نکته بعدی این است که ایرانی سرافراز و با اعتبار، نیرومند و ثروتمند – مانند ایران قبل از انقلاب- هرگز اجازه بروز و ایجاد چنین فرصتهایی را به بداندیشان نخواهد داد. خدا کند که خدمتگزاران کشور، عاشقان حقیقی این مرز و بوم باشند و افتخار و سربلندی و آزادی مردم، هدف واقعی حضور آنها در حکومت باشد. چیزی که می خواستم بگویم این بود، که برای کشورمان آرزوی آبادی و سرافرازی و در امان بودن از گزند دشمنان را دارم

توسط | ۱۳۹۴-۷-۱۴ ۱۷:۲۳:۰۹ +۰۰:۰۰ آذر ۱۴ام, ۱۳۹۲|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید