کارت پستال تبریک میلاد مسیح از حلبی که دارد می میرد

خانه/مقالات/کارت پستال تبریک میلاد مسیح از حلبی که دارد می میرد

کارت پستال تبریک میلاد مسیح از حلبی که دارد می میرد

دوست عزیز خبرنگارم از سرویس جهانی بی بی سی، خانم لیز دووست، سوم دسامبر عکس تکان دهنده ای از کودکی از حلب را در صفحه تویترش منتشر کرد. پسر بچه کوچکی که پای برهنه و از سرما در غرب حلب به خود می لرزید. باید بگویم که این پسر لرزان و هراسان، جزو گروه کوچک خوشانسی است که توانسته از معرکه جنگ و بمباران در شرق حلب بگریزد و خود را به غرب برساند. اینک تخمین زده می شود که نزدیک به ۲۵۰ هزار نفر شهروند غیر نظامی در غرب مانده اند که معلوم نیست به آسانی بتوانند از جنگ و قتل عام گریخته و به مکانی امن برسند.
این تصویر تکان دهنده مرا تمام روز به فکر واداشته بود که چرا هیچکس نمی تواند با این خون و خونریزی و درد و رنجی که میلیونها سوری با آن دست به گریبان هستند مقابله کند. جنگی که تقریبا ۶ سال از آن می گذرد و میلیونها نفر را آواره و صدها هزار کشته به جای گذاشته است.
علی رغم موفقیت های اخیر بشار اسد با همکاری روسها در بازپس گیری مناطقی که دست شورشیان است بخصوص شرق حلب که تاکنون ۶۰ درصد آن بازپس گرفته شده، شورشیان می گویند که تسلیم نمی شوند و همچنان به جنگ ادامه خواهند داد.
گمانه زنی متخصصین نظامی می گوید که دو تا سه هفته دیگر تمامی شرق حلب از شورشیان بازپس گرفته خواهد شد و این به معنای یک بحران انسانی نیز خواهد بود. کارت پستالی زیبا برای عید کریسمس که بتواند به همه طرفهای درگیر بابت سکوتشان در این فاجعه انسانی تبریک بگویند.
اینک بیش از آنکه به این موضوع بیاندیشیم که در این جنگ چه کسی حق داشت و چه کسی ناحق بود ، باید به سوری ها فکر کنیم و اگر سازمان ملل متحد برای حل مشکل آنها ناتوان بوده، پس برای کمک به چه نهاد و فرد دیگری باید چشم داشت؟
مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفتگوهای خود درباره سوریه را در دوم دسامبر از سر گرفت با نوشتن متنی که توقف جنگ در سوریه را تقاضا داشت علی رغم ناامیدی که بعضی کشورها و گروههای فعال از عملکرد سازمان ملل و بن بست در شورای امنیت برای حل و فصل موضوع در ۶ سال گذشته دارند.
بیش از یک سوم ۱۹۳ عضو مجمع عمومی در هفته های گذشته درخواست نشستی رسمی درباره سوریه را داشته اند. دیپلماتهای عضو تردید دارند که این نشست تا هفته آینده نیز بتواند برگزار شود بخصوص که تصمیمات مجمع عمومی الزام آور نمی باشد و تنها می تواند به عنوان وزنه ای سیاسی و حرکتی از جانب کشورهای جهان که عضو سازمان ملل هستند دیده شود.
متحدین سوریه، روسیه، جزو ۵ عضو دایمی شورای امنیت و با حق وتو تاکنون هر قطعنامه ای را از سال ۲۰۱۱ رَد کرده است. کشور چین نیز به همین ترتیب به روسیه برای رَد قطعنامه ها در شورای امنیت پیوسته است و تا هنگامی که قدرت وتو در شورای امنیت وجود دارد بسیار سخت است که باور نمود که هر فشار و تلاشی از سوی سازمان ملل متحد برای حل این بحران بصورت موثر و مفید بتواند عملی شود تا به مردم محصور مانده در شرق حلب کمک شود.

حتی گفتگوها و ارتباطات دربین کشورها در سازمان ملل به خاطر حق وتوی ۵ قدرت جهانی بی نتیجه می ماند در حالی که دبیر کل فعلی سازمان ملل متحد نیز قدرت و ابتکار عمل کافی را آنگونه که از وی بارها انتقاد شده، برای مذاکره بین قدرتها را نیز ندارد. آقای بانکی مون دو دوره ریاست خود در سازمان ملل را اول ژانویه ۲۰۱۷ به پایان می رساند و پس از وی اقای آنتونیو گوترز از کشور پرتغال سکان دبیرکلی سازمان ملل را به دست خواهد گرفت. امیدهای بسیاری وجود دارد که با مدیریت اقای گوترز سازمان ملل با قدرت بیشتری بتواند به موضوعات بین المللی بخصوص در مورد بحران سوریه و جنگ در عراق و موصل بپردازد.
درباره سازمان ملل می گوییم و بگویم که بعید است که تا پایان دوره آقای بانکی مون کسی بتواند به توافقی درباره قطعنامه ای محکم در جهت دفاع از مردم سوریه دست پیدا کند، در حقیقت ما کاری از دستمان بر نمی اید غیر از آنکه مشاهده گر باشیم.
سال آینده، سال ۲۰۱۷ میلادی سالی مملو از تغییران در دیپلماسی جهانی خواهد بود که این تغییرات در نخستین روز سال میلادی ۲۰۱۷ از سازمان ملل متحد آغاز خواهد شد و بعد از آن به خروج انگلستان از اتحادیه اروپا می رسد که به نظر می رسد تا آن زمان جنگ در حلب نیز خاتمه یافته باشد و زمان گفتگوهای سوریه فرا رسد. گفتگوها نه درباره صلح بین طرفهای درگیر، بلکه درباره کمکهای جهانی دربازسازی این کشور و انتخابات سراسرس خواهد بود.
اما چیزی را که نباید فراموش کنیم، سرنوشت و آینده گروههای مسلح شورشی است که در سوریه هستند و در یک شب ناپدید نمی شوند. تجربه نشان داده که گروههای چریکی و شورشی امروز، می توانند تروریست های فردا باشند.

این مقاله تحلیلی من در سایت سی ان ان عربی به تاریخ ۵ دسامبر منتشر شده است.

توسط | ۱۳۹۵-۱۰-۱۴ ۲۳:۰۲:۳۹ +۰۰:۰۰ آذر ۱۹ام, ۱۳۹۵|مقالات|بدون نظر

نظر بدهید